وقتی دونالد ترامپ تهدید می‌کند که «ایران را به عصر حجر بازمی‌گرداند، جایی که به آن تعلق دارد»، این فقط تحریک زبانی نیست. این جمله بر پیش‌فرض‌های دیرپای مدل‌های خطی توسعه متکی است؛ پیش‌فرض‌هایی که ایران و کشورهای مشابه را در فضایی پیشامدرن و «پس‌رفته» قرار می‌دهند. «قرار دادن آن‌ها سر جای خود» منطق تاریخی عمیق‌تری را فعال می‌کند که مسیرهای جایگزین پیشرفت را انکار می‌کند.